Internet Protocol version 6 (IPv6) to następna generacja protokołu IP, będąca następcą IPv4, który jest nadal dominującym protokołem w Internecie. Głównym motorem przeprojektowania Internet Protocol jest przewidywane wyczerpanie adresów IPv4. IPv6 został zdefiniowany w grudniu 1998 r. przez Internet Engineering Task Force (IETF) z publikacją standardowej specyfikacji RFC 2460.

Pod koniec lat 80-tych XX wieku okazało się, że są potrzebne nowe metody ochrony przestrzeni adresowej i wprowadzono IPv6. Szacunkowe ramy czasowe aż do całkowitego wyczerpania adresów IPv4 były różne. W 2003 r. Paul Wilson (dyrektor APNIC) stwierdził, że wyczerpanie adresów IPv4 zajmie jeszcze 10-20 lat. We wrześniu 2005 r. raport Cisco sugeruje, że grupa dostępnych adresów wystarczy na 4-5 lat. W maju 2009 r. kolejny raport przewiduje, że pula niepodzielonych adresów wyczerpie się w czerwcu 2011 r., a regionalnym RIR adresy skończą się w marcu 2012. Wtedy musimy być już gotowi do używania IPv6.

Kiedy po raz pierwszy podłączony do sieci host wysyła żądanie o parametry konfiguracyjne, jeśli odpowiednio skonfigurowany, router odpowie na żądanie. Rozmiar podsieci IPv6 został unormowany przez ustalenie wielkości części identyfikator hosta z adresu do 64 bitów w celu ułatwienia automatycznego mechanizmu do formowania identyfikatora.

Bezpieczeństwo sieci jest elementem architektury IPv6. Wsparcie IPsec jest obowiązkowe w IPv6, w przeciwieństwie do IPv4, gdzie jest to opcja. IPsec jednak nie jest powszechnie wykorzystywany w chwili obecnej, z wyjątkiem zabezpieczenia ruchu między routerami IPv6 protokołu Border Gateway.

Podstawową przejścia od IPv4 do IPv6 jest obecność implementacji tych dwóch protokołów w systemie operacyjnym. Dual-stack IP może działać całkowicie niezależnie lub może używać hybrydowego podejścia, które jest realizowane w nowoczesnych systemach operacyjnych na serwerze i komputerze użytkownika końcowego.

Wpis został utworzony w Sobota, kwiecień 3rd, 2010 at 16:23 i opublikowany w Bez kategorii.